Prowadzimy diagnozę różnicową, której podstawowym narzędziem jest rozbudowany wywiad rozwojowy i obserwacja. Celem diagnozy nie jest tylko ocena czy u osoby badanej występują objawy określonego zaburzenia rozwojowego czy nie. Diagnoza różnicowa ma służyć jak najlepszemu zrozumieniu wyzwań, z którymi przychodzi konkretny człowiek i próba odpowiedzi na pytanie co leży u ich podłoża i jak najlepiej pomóc.
Zazwyczaj potrzebujemy 4 spotkań diagnostycznych, by móc zebrać kluczowe informacje, jednak czasem proponujemy, by proces rozbudować i móc udzielić możliwie najtrafniejszej odpowiedzi.

Diagnozę zaburzeń ze spektrum autyzmu prowadzimy w zespole - jedna z nas przeprowadza wywiad rozwojowy, a druga ADOS-2, nie znając wcześniej kontekstu rozwojowego.

W razie potrzeby wykorzystujemy do diagnozy kwestionariusze jako uzupełniające źródło informacji w obszarze maskowania, kompetencji społecznych i emocjonalnych, funkcji wykonawczych, cech temperamentu i innych obszarów funkcjonowania. Przykładowe kwestionariusze po które sięgamy to: KKS, DINEMO, NEO-FFI, CAT-Q, GQ-ASC, AHQ-D, ESQ-R, Conners-3, ASRS (przesiewowo).

Możemy zaproponować poszerzenie diagnozy o ocenę możliwości poznawczych (Stanford Binet-5), funkcji wykonawczych (Niewerbalny Test Sortowania Kart Stroopa, MOXO jako uzupełnienie danych z wywiadu) czy zaburzeń osobowości (SCID-5-PD).

Gdy jest to pomocne, korzystamy też z kwestionariuszy przesiewowych oceniających obecność innych trudności jako element diagnozy różnicowej, często jednak dane z wywiadu są wystarczające.